Kung Talaga Namang May Isang Bagay Na Makadudurog Sa Puso Ko

Iyon ay tuwing makikita ko ang diperensya ng mga makapangyarihan at mga hindi pinalad magkaroon ng kapangyarihan. Hindi ako makatingin nang diretso sa mga nanlilimos sa kalye, sa mga batang nagtitinda ng sampaguita kahit umaambon o mataas ang tirik ng araw, sa magiinang natutulog sa gilid ng footbridge at ginagamit na sapin at kumot ang mga dyaryo sa tabi-tabi.  Kapag tiningnan ko kasi sila nang matagal, maluluha ako. Seryoso. XD


Kasunod nuon, maiinis na ako sa mga corrupt officials. Sa mga walang inintindi kundi panatilihin o pataasin ang kanya-kanya nilang mga pwesto sa gobyerno. Sa mga walang inintindi kundi makipagtapunan ng putik sa imahe ng bawat isa. Daig pa sila ng mga noontime shows, kahit paano nagbibigay ng pag-asa sa mga maralita. Ng mga foundations na nakalilikom ng funds para makapag-sponsor sa pagaaral ng mga batang walang kakayahang pagaralin ng mga magulang nila.


Kaya naman nang mabasa ko ang mga salitang ito:


Filipino was a chore, like washing the dishes; it was not the language of learning. It was the language we used to speak to the people who washed our dishes.
We used to think learning Filipino was important because it was practical: Filipino was the language of the world outside the classroom. It was the language of the streets: it was how you spoke to the tindera when you went to the tindahan, what you used to tell your katulong that you had an utos, and how you texted manong when you needed “sundo na.”
These skills were required to survive in the outside world, because we are forced to relate with the tinderas and the manongs and the katulongs of this world. If we wanted to communicate to these people — or otherwise avoid being mugged on the jeepney — we needed to learn Filipino.

Kumulo ang dugo ko.