Sunday, October 3, 2010

On 'Wish You Well' by David Baldacci


Chapter 21

‘Number of children fathered got little enough to do with being a good daddy.’ - Louisa Mae Cardinal

Chapter 27

‘And he goes round with a fat roll of dollar bills, and got this nice farm, and all them fancy machines, and man let his family starve.’ -  Louisa Mae Cardinal

‘See, that why I ain’t go to church.  Figger I got me a church wherever I be.  Want’a talk to God, well I say, ‘howdy-howdy, God,’ and we jaw fer a bit.’ - Jimmy ‘Diamond’ Skinner

‘Miz Louisa, she believed in God with all her soul.  But she don’t subscribe to church much.  She say the way some folk run they’s churches, it take God right out cha heart.’ - Eugene Randall

Saturday, September 25, 2010

An Angel's Ink





I wish I could say that this is a sneak-peak of my upcoming book featuring all the poems I've written.
Haha. Napakaambisyosa ko. Ang totoo, sa Microsoft Publisher ko lang ginagawa, at hindi ko matutukan dahil sa kakulangan ng panahon. At 'yung anghel sa taas, ang kaisa-isa pa lang na illustration na nagawa ko. Anghel, kasi, balak kong bigyan ng title na - An Angel's Ink. :)  Sana matapos ko kahit gaano pa katagal.


Thursday, September 9, 2010

Tulong

Bakit minsan, manghihingi ng tulong ang tao.
Maya-maya, 'yung nanghingi ng tulong, siya na 'yung tutulong sa hiningan niya ng tulong.
Tapos 'yung nanghihingi ng tulong, hindi na natulungan in the end.

Friday, September 3, 2010

Sunday, August 29, 2010

I miss You

Hi. You know, I miss You.

I remember the times I used to play inside your 'house'. My mother said I used to run around the long seats, the aisles, and toward the front, up the steps.

When I was younger and whenever my mother and I visit You, I would always want to be the first to dip my fingers in Your water. Your steadfast guards always held them inside a bowl of cold stone, I thought that was why Your water was always cold. I got sad if all the bowls were empty, though. If that happens, my mother would tell me it's fine, just do the sign without the water. It felt weird. I felt that I was playing a game of pretending and I thought You might know this and You might not like it.

The next bit of memory was during those times I always asked my mother to let me see Your Son lying on His deathbed. Oftentimes, my mother would allow me, in fact, I can't remember a time she wouldn't let me. There I remember gazing at His bare feet, at His sad face. I would spend the entire time just contently looking at Him. At times, I get annoyed whenever other people come to see Him while I was still there. Because, when that happens, I sort of get shooed away so they can get a better view. Don't they realize that being adults, they were a lot taller than me? Then my mother would get me, and we would finally go home.

Then, during my birthdays, my mother would accompany me to Your house. She said, and until now she says it, that I should thank You for another year that passed. If my birthday fell on a Sunday, I didn't mind. But if it fell on a day other than a Sunday, it felt awkward. Because I thought, Sunday was the only day one should visit You.

Then I went to high school. Every morning, I learned to visit You. Not in Your same house, though. You have a lot of houses, right. :) This one was smaller. And that was how I learned and got used to visiting You even though it was not a Sunday. I also learned to talk to You more often - reflections after lunch time, morning praises, feast days, adorations, confessions, retreats. I also talk to You every time there will be a test. I read to You the text from a small plastic card, with Your Son's picture on it. I always keep it inside my skirt pocket whenever there were tests, reports, presentations. Later on, my friends would ask me to talk to You for them. I also learned to do the same. But I also learned not to visit You anymore during Sundays.

When I went to college, however, I missed You more often.

Your house there was too far away. During my first days, I tried my best to visit You everyday. Walking every morning to Your house before my first class started. My effort and determination didn't last, unfortunately.

It came to a point when I just visit You because something went wrong and I did not know where else I can go. I'm sure you witnessed several episodes of me suddenly breaking in into one of Your houses while I tried my best to keep my tears from falling down.

I also started to lose that white plastic card and found myself reciting my own piece whenever there were exams. During those times, I felt and I thought You were starting to punish me because the distance between You and I were getting bigger each passing day. I experienced failures I never once did back in high school. I was never able to have any organizations, back in high school I was president of a club. I never got the stage for my own, back in high school I made announcements that the whole high school department wanted to hear. I got failing marks on exams, I never got them in high school. I skipped classes, I came late for a class. And I did not graduate on time.

But never mind, there were other people experiencing worse things.

The point is, I am missing You. I wonder if You miss me too.

Sunday, July 11, 2010

Ang Nakatuntong Sa Mataas Na Bahagi Ng Piramide

Sana alam ng lahat,
Kung paano minsan magalit nang tunay.
Para walang nananahimik at ngumingiti pa rin,
Sa kabila ng masamang loob na tinataglay.
Sana alam ng lahat,
Kung paano minsan sabihin ang mga bagay na nais nilang sabihin.
Para katakutan naman sila,
Bigyan ng paggalang,
At pantay na pagtingin.

Kapag nakakasalamuha mo,
Ang iba't ibang uri ng tao,
Base sa katayuan at yaman na mayroon,
Kahit sabihin mong magkakaibigan kayo,
Lalabas at lalabas pa rin ang inyong mga estado.

Ang nakatuntong sa mataas na bahagi ng piramide,
Kahit maliit pa 'yan sa pisikal na anyo,
Naaabot maya't maya at walang hirap na nagagawa,
Ang paggulo sa buhok ng isang matangkad at ordinaryong tao.

Ang nakatuntong sa mataas na bahagi ng piramide,
Kahit maliit pa 'yan sa pisikal na anyo,
Natatangkaran naman lagi ang ipon,
Ng mga laging kapos na mga mas matatangkad at ordinaryong tao.

Ang nakatuntong sa mataas na bahagi ng piramide,
Nakapagsasalita ng lahat ng bagay na nais sabihin sa'yo.
Walang pagtikom ng bibig, hindi naiisip ang sitwasyon
Akala niya ganoon lang iyon kadali para sa lahat ng tao.

Pero para sa akin,
Nasa paguugali pa rin iyon.
Kahit mayaman ka, kahit mahirap ka
Kung tunay kang makisama at sensitibo sa mararamdaman ng iba
Hindi kakailanganin ang pananahimik
Hindi na dadanasin ang impit na paghibik
Ng mga nakakasalamuha mo.
Walang napagsasamantalahan,
Lahat maayos ang buhok.

Wednesday, June 30, 2010

Today Is The First Time...

...I feel that I am really getting fat.
...I rode MRT twice, for free. :D
...I went to MOA.
...I went to French Baker and bought pasalubong. Sarap grabe. :D



...I rode an MRT car alone not exclusive for women. Huhu. I will never do it again.

Sunday, June 13, 2010

Pizza Crust

I just had my 'sweldo-kasi-kaya-bibili-ako-ng-pasalubong' feeling. :) Buti na lang, tatlo lang kami sa bahay. (Apat, kung isasama si Muning. =p ) Kaya hindi kailangang maraming pagkain ang bilhin ko. So, I decided na isang family sized Pizza Hut ang iuwi ko. Super Supreme. :)

Bilang isang batang mahilig magmasid at matulala sa paligid, hindi naman ako nainip sa paghihintay ng order ko.  Naaamuse pa nga ako sa mga nakikita ko.  Nakakatuwa na katabi ko ay isang tatay na nagbabantay sa baby niya.  Inaayusan niya ng diaper, pinupusan ng luha kapag umiiyak.  Tinuturuan niya ng tama at mali.  Hinampas kasi ako bigla, kaya nagsorry sa akin at sinabi sa bata na masama 'yun. Naisip ko lang, bakit hindi lahat ng tatay ganun.

Tapos, dumating na ang isa pa niyang anak, galing na rin yata sa pagiikot sa mall.  Dumating na rin 'yung nanay, galing sa pagwiwithdraw.  Tinanong niya 'yung anak kung nilibre daw ba niya sa Starbucks 'yung kasama niya. Sabi nung anak, hindi raw. One thousand na lang daw kasi 'yung pera niya. Woww. Naramdaman kong lumuwa 'yung mga mata ko sa gulat. When I was her age, never kong nasabi 'yun. By the time siguro na college na siya, ang allowance na niya ay katumbas na ng half-month regular salary ko. Exag. =p Oh well.

Seven-thirty na pala. Tumayo na ako at tinanong si ate sa counter. Andun na pala 'yung order ko, medyo matagal na. Haha. So ayun, pinack na niya.  Ang pleasant, pleasant ng mukha niya kahit nahihirapan na siya sa pagputol ng tali gamit ang kanyang kamay.  Kasi naman, bakit walang gunting. After nun sinabihan niya pa akong i-enjoy ko raw ang pizza at bumalik ako uli.  Kung babalik ako, pramis, magdadala akong gunting, ibibigay ko sa'yo, ate.

Pag-uwi ko. Nagulat si mama sa bitbit ko. :))

Pagkuha ko ng isang slice, I reminded myself na magsimulang kumain mula sa crust hanggang sa tip ng pizza slice.  Lagi kong ginagawa 'yun kapag kumakain ng pizza. Kasi kung sisimulan ko sa tip, pagdating ko sa crust, baka ayawan ko na, wala na kasing lasa at puro mantika.  Sayang naman.  Nakakita na rin ako ng mga pizza crust na hindi kinakaen, at nakatambak lang sila sa sulok ng pizza box o sa ibabaw ng tissue.  Sayang.  Pero hindi naman ako against sa mga taong gumagawa nun.  Hindi lang talaga ako ganun, kasi pakiramdam ko, bawat piso dapat sulitin ko, hindi araw-araw kayang bumili ng pizza ng mga taong tulad ko.

Naiisip ko rin kasi, parang life ko ang isang slice ng pizza na kinakain mula sa crust.  Magsisimula sa crust na walang-wala pero bandang huli, magkakalaman at sasagana sa toppings.  :)  Kailangan, pagtyagaan muna ang parte ng buhay na walang makain, walang gamit, wala nang maisuot, etc.  Tapos, saka palang mararanasan at therefore, mas maeenjoy sa future ang pinaghirapang masaganang buhay. :)


Yes.. narealize ko lang, pwede nang pam-Pizza Hut commercial.  Ate, don't worry, naenjoy ko ang pizza, naenjoy ko ang life. :)

Sunday, June 6, 2010

Ganoon Talaga

Hindi ko maintindihan kung bakit kapag wala akong pera, marami akong gustong bilhin.
Kapag naman nagkapera na, hindi ko na mabili ang mga gusto kong bilhin.  Nagi-guilty kasi ako na bumili ng mga bagay para sa akin. Bigla kong naiisip na may mga mas importanteng bagay pa na dapat paglaanan ng kinita kong salapi. Haha. So kailan ko pa kaya mabibili ang mga gusto kong bilhin? Ang hirap naman kapag laging gipit. Laging nagtitipid. >.<

Pero kung iisipin, maswerte pa rin kasi nakakapagbayad kami ng mga utang. At ang bahay namin ay gawa sa semento. Hindi katulad ng mga nasasalubong kong nanlilimos at nakikita kong mga bahay na tagpi-tagpi.  Ayoko talaga silang makita. Nakakapunit ng puso. >.<  Kasi, pagkatapos ko silang makita, masasalubong at makakasalamuha ko rin ang mga taong laging may pera. At makikita ko rin ang mga bahay nilang mansyon sa laki at itsura. Ang dami pang kotse sa garahe.  >.< Tinatanong ko tuloy bakit ganun.

Pero, paano ba nagkakaroon ng mayaman kung walang mahirap 'di ba? Hindi mo naman malalaman na mayaman ka kapag wala kang konsepto ng mahirap. Haha. Basta magulo.  Basta, parang ang sagot sa tanong na bakit ganun ay, kasi ganun talaga.